Teofil Kurczak (1877 1962), syn ziemi łowickiej, poseł na Sejm w latach 1919 1922. Pochodził z wsi Ostrów koło Łowicza. Uczeń szkół powszechnych w Dąbkowicach i Bocheniu. Pod koniec XIX w. nawiązał kontakty z postępową inteligencją warszawską, działaczami społecznymi m.in. Stefanią Sempołowską, Maksymilianem Malinowskim. W tym czasie opublikował swoje pierwsze artykuły w „Zorzy”, następnie pisał w „Zaraniu” i „Siewbie”, „Łowiczaninie”. Z początkiem XX w. kontynuował swoją działalność społeczną, w 1902 r. współtworzył Spółdzielnię Rolną „Jutrzenka” w Bocheniu. Był członkiem polskiego Związku Ludowego. Był organizatorem zabezpieczenia zjazdu nauczycieli w Pilaszkowie w 1905 r., a także organizował zbiórkę podpisów za wprowadzeniem języka polskiego do szkół. W 1907 r. został aresztowany i osadzony w Cytadeli Warszawskiej. W 1909 r. był współorganizatorem Łowickiego Towarzystwa Rolniczego, następnie w 1910 r. w rodzinnej wsi założył straż ogniową. Od 1915 r. działał w Polskim Stronnictwie Ludowym, tworzył zalążki Polskiej Organizacji Wojskowej w Łowickim. Pomagał zakładać szkoły i wiejskie jednostki straży ogniowej.

         Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. współtworzył podwaliny nowych władz miejskich i powiatowych. Działał w PSL „Wyzwolenie”. W wyborach do sejmu w 1919 r. został wybrany posłem. Następnie wraz z grupą posłów przeszedł do partii Wincentego Witosa PSL „Piast”. Dzięki jego zabiegom powstały w Łowickim dwie szkoły rolnicze: męska na „Blichu” i żeńska w Dąbrowie Zduńskiej. Po zakończeniu kadencji podjął się działalności lokalnej, szeroko propagował unowocześnienie gospodarstw rolnych, ogrodniczych, hodowli

Piotr Nolasko Śladecki (1771 1832). Prepozyt szpitala św. Leonarda, sekretarz kapituły łowickiej. Syn Pawła i Jadwigi, pochodził z rodziny włościańskiej z Placencji. Podjął naukę w Łowiczu, następnie ukończył seminarium duchowne w Łowiczu prowadzone przez misjonarzy. Święcenia kapłańskie przyjął w 1794 r., a w 1796 r. powierzono mu obowiązki notariusza kapituły łowickiej. Sprawował opiekę nad kancelarią, archiwum i biblioteką kapituły. Wówczas sporządził kopiarz dokumentów kolegiaty oraz inwentarz Biblioteki Kapitulnej w Łowiczu. W 1806 r. przejął obowiązki prepozyta szpitala św. Leonarda, dodatkowo od 1809 r. był wiceprepozytem kolegium wikariuszy. Przysługiwał mu tytuł kanonika honorowego. Był ostatnim prepozytem szpitala, który został zniszczony w 1831 r.

Adam z Bochenia (ok. 1470 1514), zwany również Adamem Polakiem, Adamem z Łowicza, pochodził z podłowickiego Bochenia. Studia podjął w 1486 r., zdobył tytuł bakałarza, następnie magistra filozofii (1492 r.). Cieszył się względami króla Jana Olbrachta, u którego przypuszczalnie był pisarzem królewskim. Studia kontynuował prawdopodobnie we Włoszech w Bolonii, by w 1504 r. nostryfikować w Akademii Krakowskiej uzyskany tytuł doktora medycyny. Uroczystość tę zaszczycił swoją obecnością król Aleksander Jagiellończyk z żoną. Adam z Bochenia cieszył się opinią wybitnego lekarza, był częstym gościem na Wawelu, pełnił funkcję nadwornego lekarza królewskiego za czasów Aleksandra Jagiellończyka i Zygmunta I. Na przełomie 1510 i 1511 r. został rektorem Akademii Krakowskiej. W tym czasie przeprowadził wiele ważnych dla uczelni uchwał w dziedzinie majątkowej i organizacyjnoustrojowej, m.in. zniósł zwyczaj beanii.

Jest autorem utworu filozoficznomoralistycznego „Dialogus de quattuor statuum contentione” (Dialog o sporze czterech stanów), który ukazał się drukiem w 1507 r. Ponadto wydał utwór „Judicium de scientiis” (Sąd o naukach) poświęcony przyjacielowi, profesorowi Janowi ze Stobnicy. Niestety znany jest dziś tylko z tytułu bibliograficznego. Od 1964 r. szkoła w Bocheniu nosi jego imię, a na budynku znajduje się tablica upamiętniająca tego wybitnego humanistę, przyrodnika i lekarza.

Dzięki współpracy z Fundacją Familijny Poznań, udało się stworzyć w Bocheniu Punkt Przedszkolny dla dzieci z terenu gminy w wieku od trzech do pięciu lat.

 

W odległości ok. 5 km na zachód od Łowicza położona jest wieś Pilaszków. W 1905 r. odbył się tam tajny zjazd nauczycieli, działaczy Polskiego Związku Ludowego. Delegaci szkół i ośrodków nauczycielskich przybyli do miejscowej maleńkiej szkółki wiejskiej. Z uwagi na wprowadzony przez rząd carski stan wojenny, zjazd był ubezpieczany przez mieszkańców okolicznych wiosek. W zjeździe uczestniczyło około 100 delegatów, wśród nich znani działacze oświatowi: Stefania Sempołowska, Wacław Sieroszewski, Stefan Brzeziński, Ludwik Darkowski i in. Przewodnictwo zjazdu objął Zygmunt Nowicki, działacz Polskiego Związku Ludowego, nauczyciel ze Skaratek. W trakcie zebrania powołano do życia Związek Nauczycieli Ludowych, żądano zreformowania szkolnictwa, wprowadzenia do programu historii Polski oraz nauczania wszystkich przedmiotów w języku polskim. W podjętej deklaracji czytamy: „Lud polski żąda jawnego nauczania w języku polskim”. Z Pilaszkowa delegaci wyruszyli do poszczególnych guberni, by wprowadzać podjęte na zjeździe uchwały wśród nauczycieli szkół miast i wsi. Powstały na zjeździe Związek Nauczycieli Ludowych z czasem przekształcił się w Związek Nauczycielstwa Polskiego. Dziś w budynku dawnej szkoły mieści się Izba Pamięci ZNP.